|
Θα μου επιτρέψετε να ξεκινήσω τοποθετώντας το «Αυτοείδωλον εγενόμην» στο συγκρουσιακό ιστορικό πλαίσιο, μέσα στο οποίο νομίζω πως γεννήθηκε και στο οποίο απευθύνει την πρότασή του.
Όπως φαίνεται, βρισκόμαστε στις παραμονές ενός νέου πολέμου της σύγχρονης προηγμένης Δύσης εναντίον μιας ακόμη χώρας που εγκαλείται για εμμονή σ' έναν επικίνδυνο αναχρονισμό. Θα πρόκειται για τον 4ο τέτοιου είδους πόλεμο μέσα στην τελευταία 15ετία, η οποία σημαδεύτηκε από τρια μεγάλα γεγονότα:>>>>>>>>>>>>>
|
Περιδιαβαίνοντας τα στενά τού Bronx, όπου είχα πάει για το μνημόσυνο φίλων που χάθηκαν στα κύματα και στα δηλητήρια, και παρατηρώντας την πηχτή ομίχλη τής αλλοτρίωσης πίσω από τα φιμέ τζάμια τής (σε αντίθεση με το κουρασμένο μου μυαλό) ταχύστροφης Ferrari μου, μια βαθιά μελαγχολία ήρθε και σήκωσε την ψυχή μου ίσαμε τα κατάμαυρα σύννεφα που σκέπαζαν τη Μητρόπολη τής Νεοφιλελεύθερης Ζούγκλας. Ω ναι, βιαστικέ μου αναγνώστη, ακόμα κι ο κάτοχος ενός τέτοιου πανάκριβου τετράτροχου μπορεί να έχει τόσο βαθιά αισθήματα... εάν τυχόν αμφιβάλλεις>>>>>. |
| Πάνε
140 χρόνια από εκείνη την προειδοποίηση ενός
νεαρότατου ποιητή - που θα παρέμενε άγνωστος
και σ' εμάς, όπως έμεινε άγνωστος στον καιρό
του, αν δεν τον ανακάλυπτε το δαιμόνιο του Αντρέ
Μπρετόν -, κι απ' ότι φαίνεται δεν ξεχάστηκε
τελείως.>>>> |
Πόσους εξευτελισμούς κι οδύνες μπορεί ν' αντέξει ο άνθρωπος; Λέω: τόσους όσους μπορεί να προκαλέσει ... στα ζώα, στη φύση, στους συνανθρώπους του. >>>>>
|
Μέσα στο σπίτι, στο κεντρικό δωμάτιο υπάρχει το ρήγμα. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια λεπτή ρωγμή στο πάτωμα σχεδόν αόρατη. Τίποτε το ανησυχητικό. Εκτός από το γεγονός πως η σχισμή δεν είναι αδρανής. Συχνά ένα ρεύμα εξέρχεται από αυτήν που μυρίζει σκόνη και σκουριά. Και κάτι άλλο απροσδιόριστο. >>>>>>> |
| Ένας συγγραφέας είναι πάντα ένας δύσκολος αναγνώστης. Έχοντας από καιρό απολέσει την πρωτογενή αθωότητα του καθαρού βλέμματος, μπαίνει στο βιβλίο πονηρεμένος, βιαστικός, κουμπωμένος, ενίοτε, ίσως και προκατειλημμένος. Η επαγγελματική διαστροφή δεν επιτρέπει πάντα την αντικειμενικότητα, την ευεργετική χαλάρωση, την εγκατάλειψη στην απόλαυση. Ώσπου ξαφνικά... συμβαίνει.>>>>>> |
Tο κείμενο αυτό ήταν αρχικά μια απάντηση στο φυλλάδιο Les Fils de M.Hyde τού Daniel Daligand, που μού έδινε την ευκαιρία να κοινωνήσω ορισμένες σημειώσεις, τίς οποίες είχα γράψει εδώ και μερικά χρόνια. Το πολεμικό μέρος εκείνης τής απάντησης, βιαστικά γραμμένο και συχνά θολό, το εγκατέλειψα εδώ βαστώντας μόνο τις σημειώσεις. Με την ευκαιρία αυτή θα δοκιμάσω να συνοψίσω την άποψή μου.>>>>> |
Το Νοέμβριο τού 1977 το περιοδικό Σημειώσεις δημοσιεύει ένα κείμενο τού Μάριου Μαρκίδη, επιστολή του προς τον Αντώνη Λαυραντώνη: «Έριχ Φρομ: Ο φόβος τής ελευθερίας και η θεραπεία του». Ο Μαρκίδης, αναλύοντας τη σκέψη τού Φρομ, επισημαίνει οτι, παρά τις φροϋδικές παρακαταθήκες της, μεταφέρει τη θεμελιώδη αυταπάτη τού Διαφωτισμού περί ενός τελικού θριάμβου τής ανθρώπινης λογικής και μιάς επίτευξης ενός επίγειου παραδείσου μέσω τής προοδευτικής διαπαιδαγώγησης τών ανθρώπων με τις αρχές τού ορθού Λόγου.>>> |
