Happy Few/PoetryBox/Katerina Iliopoulou

Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ

– …ποτέ της
δεν της άρεσε να χάνει πράγματα,
μα εκεί που την είχε, την έχασε
τη φωνή της,
κι ύστερα την έψαχνε, την έψαχνε
και δεν της αρέσουνε κι οι απουσίες1,
Πήγε έτσι σε γιατρό2,
έφυγε από τον γιατρό,
Πήγε βρήκε κωφαλάλους για
να μάθει νοηματική, αλλά
της μυρίζαν σάπιο αυγό και δεν της άρεσε,
άλλωστε αυτή δεν είναι κωφ, είναι μόνο άλαλη,
Μήπως να περιμένω, σκεφτηκε τότε,
να επανέλθει μόνη της η φωνή μου,
και καθόταν περίμενε3,
Περάσαν χρόνια, συγκεκριμένα είκοσι,
τώρα είναι 67 4,
κι ούτε μιλάει ούτε λαλάει, αλλά
Την ξέρω εγώ από παλιά,
Της είχα τότε υποσχεθεί να ψάξουμε
μαζί για τη φωνή της,
όμως μετά το ξέχασα,
και τώρα που το θυμήθηκα … –5

1 Στο συρτάρι; Όχι. Στο ντουλάπι; Όχι. Στο κομοδίνο; Μπα. Μήπως οι παστίλιες λαιμού βοηθούν; Για να δούμε: Λισοπαΐν; Καθόλου. Οροσίλ; Καθόλου. Άλλες; Το φαρμακείο δεν είχε άλλες. Σιρόπια για το βήχα; Κανένα αποτέλεσμα. Μήπως φταιν τα αντισυλληπτικά; Αποκλείεται. Μήπως την έκλεψε κανένας Αλβανός; Δεν είναι πιθανό.

2 «… ….. .. …. …» του λέει. Ο γιατρός δεν καταλαβαίνει. «Τι θέλετε να μου πείτε; Μήπως να μου το γράφατε;» της λέει. Μα νιώθει ξαφνικά αναλφάβητη.

3 Μα δεν επανήλθε.

4 Δηλαδή πριν ήτανε 47 –μα τότε γιατί έπαιρνε ακόμη αντισυλληπτικά; Δεν της είχε συμβεί ήδη η εμμηνόπαυση; Μυστήριο!

5 …λέω γιατί δε γράφω κι ένα ποίημα να υπάρχει αυτό αφού δεν υπάρχει η φωνή της, τώρα που όλο κάθεται μόνη της και περιμένει, κι απουσιάζει ολόκληρη από τον εαυτό της, και σαν να ξέχασε πως έχασε κάποτε τη φωνή της, και δεν της αρέσουνε κι οι απουσίες, και που ποτέ της δεν της άρεσε να χάνει πράγματα.

ΣΥΜΒΑΝ ΜΕ ΦΡΑΟΥΛΕΣ ΜΕΤΑ

«Κρύο! 1»,
είπε
–πέθανε 2

Κι εγώ που όλο τον χρόνο
του κρατούσα
φρέσκες φράουλες…

1 Ζέστη ήταν, καλοκαίρι.

2 Κι όμως έρχεται, μιλάμε πάλι. Μ’ αφού πέθανε, πώς γίνεται αυτό; Σαν να μη με γνώρισε, «Πάντα αγαπούσα φράουλες» μου λέει. Του λέω «να σου φέρω λίγες;», μου λέει «ναι, σας ευχαριστώ». Κάνω πως δεν άκουσα, «ορίστε, κόκκινες κόκκινες, θες ζάχαρη;» του λέω, «Να τις βάλω στο ψυγείο να πάρουνε κρούστα;»΄ μου λέει: «φρέσκες προτιμώ, φρέσκες και ζεστές»΄ του λέω «όπως προτιμάς, κάνε κουμάντο», προσπαθεί, μα: «δεν μπορώ», λέει, «τι κρίμα, δεν μπορώ να φάω φράουλες, δεν ανοίγει πια το στόμα μου... Αφήστε καλύτερα, δεν θα πάρω, ευχαριστώ». Του λέω: «Πέθανες κι άρχισες τους πληθυντικούς; Δε με νοιάζει για τις φράουλες. Μπορείς αυτό τουλάχιστον να μην το ξανακάνεις;»

Ο ΤΥΦΛΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΝΑΛΦΑΒΗΤΟΣ
(το σπάσιμο του κοινού τραγουδιού)

«Τι μου δείχνεις φωτογραφίες σου;»
μου είπες, «αφού οι τυφλοί είναι αναλφάβητοι στο φως. Μα θέλω
να ξέρω πώς ήσουν μικρός. Για να τραγουδούμε μαζί…
Βρες τρόπο! Κάνε μου δώρο αυτή τη γνώση».

Πήγα στους γονείς μου.
Ζήτησα τον εαυτό μου παιδί, σου τον
τύλιξα
πακέτο για δώρο.

Φέρνω το πακέτο,
βγάζεις ένα σπίρτο,
το άναψες κι έβαλες
στο δώρο μου φωτιά.

Ύστερα ακουμπούσες
με τις άκρες των δαχτύλων σου τις στάχτες.
Διάβαζες τα αποκαΐδια σε
σύστημα Μπράιγ.

«Ωραία. Σε ξέρω τώρα», είπες, «μα τώρα με
ξέρεις και εσύ: έκαψα τον εαυτό σου παιδί,
για να μην είσαι πια αναλφάβητος στο σκοτάδι:
για να τραγουδούμε μαζί πάντα το ίδιο τραγούδι…» 1

1 «Ναι. Μα σαν να ξεχνάω τώρα πώς με λένε», είπα, «ποιο
είναι εμένα τ’ όνομά μου;
Τι κάνω εδώ;
Ποιος είσαι;» είπα
εξαίσια μόνος μου,
τραγουδιστά.

[2]POETRY BOX[1][3]

Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ – …ποτέ της δεν της άρεσε να χάνει πράγματα, μα εκεί που την είχε, την έχασε τη φωνή της, κι ύστερα την έψαχνε, την έψαχνε και δεν της αρέσουνε κι οι απουσίες1, Πήγε έτσι σε γιατρό2, έφυγε από τον γιατρό, Πήγε βρήκε κωφαλάλους για να μάθει νοηματική, αλλά της μυρίζαν σάπιο αυγό και δεν της άρεσε, άλλωστε αυτή δεν είναι κωφ, είναι μόνο άλαλη, Μήπως να περιμένω, σκεφτηκε τότε, να επανέλθει μόνη της η φωνή μου, και καθόταν περίμενε3, Περάσαν χρόνια, συγκεκριμένα είκοσι, τώρα είναι 67 4, κι ούτε μιλάει ούτε λαλάει, αλλά Την ξέρω εγώ από παλιά, Της είχα τότε υποσχεθεί να ψάξουμε μαζί για τη φωνή της, όμως μετά το ξέχασα, και τώρα που το θυμήθηκα … –5 1 Στο συρτάρι; Όχι. Στο ντουλάπι; Όχι. Στο κομοδίνο; Μπα. Μήπως οι παστίλιες λαιμού βοηθούν; Για να δούμε: Λισοπαΐν; Καθόλου. Οροσίλ; Καθόλου. Άλλες; Το φαρμακείο δεν είχε άλλες. Σιρόπια για το βήχα; Κανένα αποτέλεσμα. Μήπως φταιν τα αντισυλληπτικά; Αποκλείεται. Μήπως την έκλεψε κανένας Αλβανός; Δεν είναι πιθανό. 2 «… ….. .. …. …» του λέει. Ο γιατρός δεν καταλαβαίνει. «Τι θέλετε να μου πείτε; Μήπως να μου το γράφατε;» της λέει. Μα νιώθει ξαφνικά αναλφάβητη. 3 Μα δεν επανήλθε. 4 Δηλαδή πριν ήτανε 47 –μα τότε γιατί έπαιρνε ακόμη αντισυλληπτικά; Δεν της είχε συμβεί ήδη η εμμηνόπαυση; Μυστήριο! 5 …λέω γιατί δε γράφω κι ένα ποίημα να υπάρχει αυτό αφού δεν υπάρχει η φωνή της, τώρα που όλο κάθεται μόνη της και περιμένει, κι απουσιάζει ολόκληρη από τον εαυτό της, και σαν να ξέχασε πως έχασε κάποτε τη φωνή της, και δεν της αρέσουνε κι οι απουσίες, και που ποτέ της δεν της άρεσε να χάνει πράγματα. ΣΥΜΒΑΝ ΜΕ ΦΡΑΟΥΛΕΣ ΜΕΤΑ «Κρύο! 1», είπε –πέθανε 2 Κι εγώ που όλο τον χρόνο του κρατούσα φρέσκες φράουλες… 1 Ζέστη ήταν, καλοκαίρι. 2 Κι όμως έρχεται, μιλάμε πάλι. Μ’ αφού πέθανε, πώς γίνεται αυτό; Σαν να μη με γνώρισε, «Πάντα αγαπούσα φράουλες» μου λέει. Του λέω «να σου φέρω λίγες;», μου λέει «ναι, σας ευχαριστώ». Κάνω πως δεν άκουσα, «ορίστε, κόκκινες κόκκινες, θες ζάχαρη;» του λέω, «Να τις βάλω στο ψυγείο να πάρουνε κρούστα;»΄ μου λέει: «φρέσκες προτιμώ, φρέσκες και ζεστές»΄ του λέω «όπως προτιμάς, κάνε κουμάντο», προσπαθεί, μα: «δεν μπορώ», λέει, «τι κρίμα, δεν μπορώ να φάω φράουλες, δεν ανοίγει πια το στόμα μου... Αφήστε καλύτερα, δεν θα πάρω, ευχαριστώ». Του λέω: «Πέθανες κι άρχισες τους πληθυντικούς; Δε με νοιάζει για τις φράουλες. Μπορείς αυτό τουλάχιστον να μην το ξανακάνεις;» Ο ΤΥΦΛΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΝΑΛΦΑΒΗΤΟΣ (το σπάσιμο του κοινού τραγουδιού) «Τι μου δείχνεις φωτογραφίες σου;» μου είπες, «αφού οι τυφλοί είναι αναλφάβητοι στο φως. Μα θέλω να ξέρω πώς ήσουν μικρός. Για να τραγουδούμε μαζί… Βρες τρόπο! Κάνε μου δώρο αυτή τη γνώση». Πήγα στους γονείς μου. Ζήτησα τον εαυτό μου παιδί, σου τον τύλιξα πακέτο για δώρο. Φέρνω το πακέτο, βγάζεις ένα σπίρτο, το άναψες κι έβαλες στο δώρο μου φωτιά. Ύστερα ακουμπούσες με τις άκρες των δαχτύλων σου τις στάχτες. Διάβαζες τα αποκαΐδια σε σύστημα Μπράιγ. «Ωραία. Σε ξέρω τώρα», είπες, «μα τώρα με ξέρεις και εσύ: έκαψα τον εαυτό σου παιδί, για να μην είσαι πια αναλφάβητος στο σκοτάδι: για να τραγουδούμε μαζί πάντα το ίδιο τραγούδι…» 1 1 «Ναι. Μα σαν να ξεχνάω τώρα πώς με λένε», είπα, «ποιο είναι εμένα τ’ όνομά μου; Τι κάνω εδώ; Ποιος είσαι;» είπα εξαίσια μόνος μου, τραγουδιστά.	ΣΑΣ ΓΡΑΦΩ ΑΠΟ ΕΝΑ ΤΟΠΟ ΜΑΚΡΙΝΟ Henri Michaux , από την ανθολογία Γαλλικής Ποίησης, επιμέλεια Χριστόφορου Λιοντάκη, εκδ. Καστανιώτη, μτφ. Γ. Σεφέρης ΒΑΣΙΛΗΣ ΑΜΑΝΑΤΙΔΗΣ Τρία ποιήματα από το βιβλίο με τίτλο «4-D Ποιήματα τεσσάρων διαστάσεων», εκδόσεις Γαβριηλίδης 2006. Εδώ επιχειρείται η ουτοπία της ταυτοχρονικότητας μέσω της ανάγνωσης, αποκαλύπτοντας αυτό που είναι ούτως ή άλλως η γραφή. Ένα βιβλίο πείραμα και εργαστήριο γεμάτο θραύσματα και αντικατοπτρισμούς θραυσμάτων που παραμένουν αενάως ενεργά και αιχμηρά. ΠΟΛΥΘΡΟΝΑ Ι, ΙΙ Κατερίνα Ηλιοπούλου, από την ποιητική συλλογή «Ο κύριος Ταυ», που θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Μελάνι, τον Φεβρουάριο 2007 ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΣΤΟ LAGUNITAS Robert Hass (από την ποιητική συλλογή “Praise”, Ecco Press 1979, μτφ. Κατερίνα Ηλιοπούλου) Ο Αμερικανός ποιητής Robert Hass γεννήθηκε στο Σαν Φραντσίσκο (1941). Έχει εκδόσει τέσσερεις ποιητικές συλλογές>>>>>
Κατερινα Ηλιοπούλου

\| ABOUT \| CONTACT \| ARCHIVES \| BOOKS \| LINKS \|NEWS&TIPS \|