ΟΙ ΑΓΡΙΟΧΗΝΕΣ

Σήμερα καθώς άπλώνω τα ρούχα τις βλέπω ξανά, ένας κώδικας
επείγων όσο και κομψός,
αναπτύσσεται στοχεύοντας τον προορισμό.
Μέρες τώρα διασχίζουν τον ουρανό. Ζούμε κάτω από αυτές τις αγριόχηνες
σαν κάτω από το πέρασμα του χρόνου ή μια τέλεια επικεφαλίδα.
Συχνά με φοβίζει η επίδρασή τους.
Πιο κοντά
ανάμεσα στα σχοινιά,

οι αράχνες μιμούνται τα αναπόδραστα μονοπάτια των αγριόχηνων,
τα μιμούνται αέναα χωρίς αποτέλεσμα:
τα πράγματα δε θα διατηρήσουν τη συνοχή τους,
δε θα επουλωθούν

και ο κόσμος πυκνώνει σε υφή αντί για ιστορία,
υφή αντί για χώρο.
Παρόλ’αυτά ο μικρός φόβος των αραχνών
συνδέει και ξανασυνδέει

τα μανταλάκια με τα σχοινιά, τα σχοινιά με το γείσο της στέγης, με τον ανθισμένο θάμνο,
σα να επρόκειτο από στιγμή σε στιγμή, τα πράγματα να καταρρεύσουν
και τίποτα να μην μπορούσε να τα βοηθήσει
να επανακτήσουν το νόημά τους. Κι αν αυτές οι αράχνες πετύχαιναν το σκοπό τους
ν’αλυσοδέσουν ολόκληρο τον ορατό κόσμο,
εμείς θα είμασταν μέρος του ή όχι; Γυρνάω για να μπω μέσα ξανά.
Το σώμα μερικές φορές μεταδίδει στο μυαλό την αίσθηση 
πως κάτι του ξέφυγε,  μια απόλυτη απογύμνωση, σα να πέφτεις

 χωρίς την αίσθηση ότι διασχίζεις έναν κόσμο,
ότι θα φτάσεις σ’έναν άλλο,
κάποτε. Αντιθέτως είναι το πραγματικό
αυτό που σε διασχίζει,
το σώμα σου  μια άφιξη
που ξέρεις ότι είναι απατηλή μα δεν μπορείς να προσπεράσεις. Και κάπου ανάμεσα
οι αγριόχηνες αιωνίως να εισέρχονται και
οι αράχνες να γυρίζουν πίσω,

αυτή η ασύλληπτη καθιστέρηση, η κάθε μέρα, να συμβαίνει.

 “Hybrids of plants and of ghosts”/ “The dream of the unified field”, selected poems 1974-1994, Harper Collins   Μτφ. Κατερίνα Ηλιοπούλου

THE GEESE

Today as I hang out the wash I see them again, a code
A urgent as elegant,
tapering with goals.
For days they have been crossing. We live beneath these geese

as if beneath the passage of time, or a most perfect heading.
Sometimes I fear their relevance.
Closest at hand,
between the lines,

the spiders imitate the paths the geese won’t stray from,
imitate them endlessly, to no avail:
things will not remain connected,
will not heal,

and the world thickens with texture instead of history,
texture instead of place.
Yet the small fear of the spiders
binds and binds

the pins to the lines, the lines to the eaves, to the pincushion bush,
as if, at any time, things could fall further apart
and nothing could help them
recover their meaning. And if these spiders had their way,

chainlink over the visible world,
would we be in or out? I turn to go back in.
There is a feeling the body gives the mind
of having missed something, a bedrock poverty, like falling

without the sense that you are passing through one world,
that you could reach another
anytime. Instead the real
is crossing you,

your body an arrival
you know is false but can’t outrun. And somewhere in between
these geese forever entering and
these spiders turning back,

this astonishing delay, the everyday, takes place.

Η Αμερικανίδα ποιήτρια Jorie Graham γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη το 1950. Έχει εκδώσει οκτώ ποιητικές συλλογές. Ο συγκεντρωτικός τόμος με επιλογή ποιημάτων της, με τίτλο “The dream of the unified field” κέρδισε το βραβείο Pulitzer για την ποίηση το 1994. Η Jorie Graham ζει στο Cambridge, Massachussets και διδάσκει στο Harvard University ( Boylston Professor of Rhetoric and Oratory).  «Μία από τους καλύτερους, τους πιο ευφυείς ποιητές. Δεν μοιάζει με κανέναν άλλο, ούτε στην ρυθμική της ούτε στην επιμονή της να διανοίγει, να εξερευνά και ακόμα να αντιστρέφει την εμπειρία μας για τον χρόνο και το χώρο» (Times Literary Supplement) 

«Οι αγριόχηνες», Jorie Graham από την ποιητική συλλογή "Hybrids of plants and of ghosts" 1980

Η Αμερικανίδα ποιήτρια Jorie Graham γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη το 1950>>>

«Το θαυμάσιο πράγμα»
Η Jorie Graham σε μια συζήτηση με τον Mark Wunderlich, για την σύγχρονη ποίηση και τον τρόπο που αντιμετωπίζεται δημόσια (απόσπασμα). Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο American Poet το φθινόπωρο 1996, το εξαμηνιαίο περιοδικό της Academy of American Poets (www.poets.org)

Τρία ποιήματα του Νίκου Βιολάρη από το πρώτο του βιβλίο «Πέρα από τη μέρα», εκδ. Γαβριηλίδη 2005

Δημήτρης Ανανιάδης
Δύο ποιήματα από το πρώτο του βιβλίο, «ΡΑΣΤΕΡ», εκδ. Μελάνι 2006.

_______________________________

«Εστιάζοντας στην πρωταρχικότητα της αφής και των λοιπών αισθήσεων έναντι της όρασης, η ποιήτρια Ελένη Βακαλό υιοθετεί μια ποιητική της τυφλότητας...... καθώς και τη σωματικότητα της γνώσης εν γένει, σηματοδοτώντας την άρση του δυισμού σώματος και λόγου, λέξης και πράγματος, υποκειμένου και αντικειμένου» Δέσποινα Ασιατίδου,
« Η ποίηση ως πράγμα», μελέτη για την ποίηση της Ελένης Βακαλό, εκδ. Γαβριηλίδης. 

Εξαιρετικά ενδιαφέρον και γενναιόδωρο το τεύχος 28 (φθινόπωρο-χειμώνας 2006) του περιοδικού Ποίηση , με σημαντικά θεωρητικά κείμενα και  αφιέρωμα στη σύγχρονη γερμανική ποίηση. Επίσης παρουσίαση τεσσάρων σύγχρονων Εβραίων ποιητών σε μετάφραση και επιμέλεια Χάρη Βλαβιανού και Κατερίνας Σχινά.