ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

Το φθινόπωρο αγγίζει με αέρα και φωτιά
το πράσινο περίγραμμα των δέντρων.
Η αγάπη κόκκινη, σπασμένη στο πάτωμα,
γεμάτη σπόρους.
Τη νύχτα στοιχειώνουν θόρυβοι από διαρκείς ετοιμασίες ταξιδιού.

Μέσα σε λίγες ώρες φουντώνει και μαραίνεται το ρόδο του επόμενου
καλοκαιριού (τα πράγματα παραδίδουν τους τελευταίους χυμούς τους
για να
μπορούν να ταξιδέψουν ξερά κι ανάλαφρα). Η ελευθερία,

που ήταν άλλοτε κόψη μαχαιριού, έγινε υπάκουο
ζευγάρι
παντόφλες, που αγκαλιάζουν τα πόδια σου. Φιλικά. Τα πάντοτε
ατίθασα
πόδια σου. Πριν πεθάνουν οριστικά,
θα μεταγγίσουν σ’άλλα πόδια την ανησυχία τους.

Οι μεν λένε:          Σκύψε να περάσει από πάνω ο καιρός,
                               να μη σου γδάρει την πλάτη με τις αιχμές του.

Οι δε λένε:             Σκύψε και πέρνα γρήγορα κάτω από τον καιρό,
                               καθώς κοιμάται να μη σε νιώσει.

Ο καιρός γλεντοκοπά στη σπηλιά του στο απέναντι βουνό, κατα
βροχδίζει ζωντανά
αμνοερίοφια, σκουπίζει τα αίματα, κοιμάται λιγο, ροχαλίζει βαριά,
κάτω απ’το
κόκκινο μάτι της κεραίας.

Στο σύντομο ροχαλητό του συντονίζονται νταούλια και βιολιά ώσπου
ξυπνά
απότομα και σταματά, έτσι όπως άρχισε, το γλέντι.

Τυλίγεις τον Αύγουστο σε γυμνούς ώμους και τον παρακολουθείς
κατόπιν
να λιώνει στον πάτο του ποτηριού: δεν θέλει ακόμη να πεθάνει τούτη
η μέρα.

                                                          Καστανιά, 7 Αυγούστου του 2001

 

Ο ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ

                               Γ.Κ.

 

Ο όμορφος κίνδυνος εμφανίζεται σαν μικρό φίδι
στην άκρη του νοικοκυρεμένου χωριού.
Διασχίζει σιγά-σιγά το ασπρόμαυρο σχεδιάγραμμα
αφήνοντας στους τοίχους ανεξίτηλο το έγχρωμο σχεδιό του.
Το πρωί νιώθεις στα βλέφαρα το φιλί του.

Οι ξεχαρβαλωμένες πόρτες αντικαταστάθηκαν:
Τώρα μένουν κλειστές, σίγουρες για τον εαυτό τους.
Έχουν κερδίσει την τιμή ν’ανοίγουν μόνο τελετουργικά.
Ο άνεμος φυσά απ’έξω. Το σπίτι ροχαλίζει.

Στη μέση ενός υγρού, σκοτεινού καθρέφτη
το καβούρι ανοίγει μονομιάς τα μεγάλα μάτια του
σε νότα σολ. Κάποιος λέει «αχ»!

Περπατάμε κουβαλώντας σακκούλες. Σκοντάφτουμε
σε αντικείμενα που μας περιβάλλουν-
ο όμορφος κίνδυνος γλιστρά σαν μουσική
(επέλαση), άρα ονειρευόμαστε.

Μετά το τέλος κάθε ιστορίας, τρέχει αίμα.
Πολλοί νομίζουν ότι το αίμα είναι το τέλος.
Λάθος: το τέλος είναι πάντα
μια απόφαση που προηγείται.

Έπειτα φτάνουν τα καινούρια έμβρυα.
Πολλοί νομίζουν πως τα έμβρυα τρέφονται με κάποιο είδος νέκταρ.
Λάθος: (ακάθεκτο κυλά το φίδι
σαν συμπυκνωμένο κοντσέρτο

στ’αυλάκια μιας ζωής που πολεοδομήθηκε-)
τα έμβρυα τρέφονται με ξεραμένη αγάπη
από τις άκρες των χειλιών.

Γαλάζιο αίμα γαλάζιες κάλτσες,
πόσο βαθιά (πρέπει) να ποτίσει η ομορφιά
για ν’απολυμάνεοι τις τύψεις.
Ας ήταν να έγεγγε η άκρη μιας πένας τα σκοτάδια,
να δικαίωνε μια μοναδική στιγμή στο περιθώριο
της Φύσης.

Ενώ στην άλλη μεριά της πλάστιγγας βαραίνουν
εκατομμύρια ζωντανά μάτια σβησμένα,
απ’την εδώ μεριά χτυπά γερμανικό νούμερο
Μια ανόητη κωλοφωτιά.
Κλείνοντας τα μάτια.
Επιθυμώντας ν’αστειευτεί.
Χορεύοντας οτιδήποτε:
Περιμένοντας τον τρίτο γιο του Οιδίποδα.

                                            

Νοέμβριος 1999