Thinking Bites 

Δαγκωματιές στη σκέψη, σκέψεις που δαγκώνουν, πασκίζουμε ν’ αρπάξουμε ιδέες με τα δόντια. Προσπαθούμε, όσο καλύτερα μπορούμε, ν’ ανακαλύψουμε τις ιδέες εκείνες που εκφράζουν με τον καλύτερο τρόπο όσα νιώθουμε κι όσα χρειαζόμαστε – χωρίς, από την άλλη, να τρέφουμε μεγάλη ιδέα για το εγχείρημά μας: μας απασχολεί επειδή, τελικά, δεν μπορούμε να κάνουμε, να είμαστε διαφορετικά.

Μια ματιά, λοιπόν, στις μπουκιές τούτου του τεύχους:

Ξεκινάμε προτείνοντας ένα νέο τρόπο για να γράφουμε βιογραφίες, εδώ σχετικά με τη ζωή ενός ιδιόρρυθμου καλλιτέχνη όπως στάθηκε ο «ρομαντικός και επαναστάτης» Γουίλιαμ Μόρις.

Ο hollowsky στη συνέχεια, μας αναλύει ενδελεχώς τις λεπτότητες της στρατηγικής του: πώς μας βυθίζει σε μια ατμόσφαιρα δημιουργικής προσμονής και αγωνίας, αποφασισμένος να χτυπήσει την τελευταία στιγμή σαν την κόμπρα.

Σε τι μπορεί να χρησιμεύει η ανθρωπολογία, αναρωτιέται ο D. Graeber, πέρα απ’ το να βοηθά τους λειτουργούς της να δρέπουν ακαδημαϊκές δάφνες; Απ’ τη μεριά μας, θεωρούμε το χάσμα ανάμεσα σ’ ένα (στεγανοποιημένο) επιστημονικό στοχασμό για την κοινωνία και τον πολιτισμό και μια (θεωρητικά παροπλισμένη) κοινωνική πρακτική ουσιαστικό στοιχείο αυτής της «κρίσης στην παιδεία», για την οποία τόσος λόγος γίνεται.

Ασφαλώς δεν σκοπεύουμε να δημιουργήσουμε στήλη μαγειρικής, ένα λογοτεχνικό είδος που γνωρίζει άνθιση στα πλαίσια μιας τάχα ανέμελης και ηδονοθηρικής στάσης. Το κείμενο του buccaneer’s gambit που παρουσιάζουμε, μπορεί μάλλον να θεωρηθεί κριτική στην κουζινολογία. Η κεντρική υποψία, εδώ, είναι ότι οι ιδέες έχουν μεγαλύτερη σπουδαιότητα απ’ τις τροφές – ή, σε άλλη διατύπωση, ότι  οι τροφές είναι κι αυτές, κατά κύριο λόγο, ιδέες.

Η γλώσσα δεν είναι βέβαια ένα ουδέτερο εργαλείο, μια μορφή στην οποία μπορεί να χυθεί αδιάφορα κάποιο περιεχόμενο – με τη μορφή αυτή να αποτελεί αντικείμενο μιας απλής διακοσμητικής μέριμνας. Δεν είναι λοιπόν από καθαρό φιλολογικό ενδιαφέρον που σας προτείνουμε να διαβάσετε ένα κομμάτι από τα «σχόλια και κείμενα πολεμικής για το γλωσσικό ζήτημα», του Ν. Σαραντάκου.

Μαρτυρία σημαίνει διάλογος συνεχής ανάμεσα σε δύο πρόσωπα, μας λέει ο Στ. Ροζάνης που αναλογίζεται πώς ο φίλος του ήξερε να συνδέεται, μέσω των ιδεών, «μ’ όλο το πράσινο και τη χλόη του κόσμου».

Σημειώνουμε τέλος ότι, αν ο docta ignorantia απουσιάζει, είναι επειδή του έχει ανατεθεί μια ειδική, θαλάσσια αποστολή. Του ευχόμαστε καλές φουρτούνες και τον περιμένουμε για το επόμενο τεύχος – που θα εμφανιστεί σε σαράντα μέρες περίπου. 

Οι Happyfew

 

Περιμένετε κι έρχομαι!!
Ένα κείμενο γύρω από τη γοητεία της καθυστέρησης
hollowsky

 

Από το
Fragments of an Anarchist Anthropology
του David Graeber
Όπου ο συγγραφέας δαγκώνει μάλλον διστακτικά το χέρι που τον ταΐζει
σε μετάφραση του Σπύρου Κουρούκλη

 

Η κουζίνα στο σαλόνι
Σημειώσεις γύρω από μαγειρικές παραδόσεις και ιδεολογίες
Σκέψεις για την τροφή αλλά και τροφή για σκέψη
buccaneer’s gambit

 

Οι όμορφες διακρίσεις όμορφα καίγονται
του Νίκου Σαραντάκου
Ένα δείγμα από τις Σελίδες για τη Γλώσσα
www.sarantakos.com/language.html

 

Μια μαρτυρία για τον Κώστα Παπαϊωάννου
Ανέκδοτη ομιλία του Στέφανου Ροζάνη

Και μια υποσημείωση

ΜΠΟΡΕΙ ΑΡΑΓΕ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ «ΔΙΚΑΙΟ ΕΜΠΟΡΙΟ»;
Κι αν δεν μπορεί, τι εναλλακτική έχουμε πέρα απ’ το να σταυρώνουμε τα χέρια και να κλαίμε τη μοίρα μας;

Σύμφωνα με το Altromercato «το δίκαιο και αλληλέγγυο εμπόριο είναι μια εναλλακτική προσέγγιση της εμπορικής δραστηριότητας, μια νέα μορφή εμπορικής συνεργασίας βασισμένη στο διάλογο, τη διαφάνεια και το σεβασμό».
www.fairtrade.gr
Με μια πιο κριτική στάση, ο Σπόρος εστιάζει σε συγκεκριμένες πρωτοβουλίες αλληλεγγύης, υπενθυμίζοντας ότι σήμερα «δίκαιο εμπόριο δεν μπορεί να υπάρξει».
www.sporos.org
Αυτές είναι οι μοναδικές, απ’ όσο γνωρίζουμε, προσπάθειες για εναλλακτικό εμπόριο στη χώρα μας.

Εσείς τι σκέφτεστε;

Δείτε την αγωγή που κατατέθηκε εναντίον του Ελληνικού Δημοσίου, για το χημικό πόλεμο που έχει εξαπολύσει το τελευταίο εναντίον του πληθυσμού