Αποσπάσματα για μια βιογραφία του William Morris

Oxford days

1. Μια γελοιογραφία: στους δρόμους της μεσαιωνικής Οξφόρδης περπατάει ο Ned, ψηλός, αδύνατος, χλωμός, ξανθός, ασθενικός, στο πλάι του ο W.M., κοντός, γεροδεμένος, σκούρος, με πυκνά σγουρά μαύρα μαλλιά. Μια φιλία.
2. Ο Ned έβλεπε χρώματα στις μέρες: «Η Κυριακή είναι χρυσή, η Δευτέρα κίτρινη, η Τρίτη κόκκινη, η Τετάρτη μπλε, η Πέμπτη αμέθυστος, η Παρασκευή ζαφείρι και το Σάββατο βροχερό – μόνο που δεν ξέρω γιατί». Ο Rimbaud γεννήθηκε εκείνο τον καιρό, ίσως την ίδια μέρα ή την ίδια στιγμή.

Σημειώσεις για την PRB

Ιδιοτροπίες μιας ιδιαίτερης στιγμής: ενώ οι καπνοί του 1848 υψώνονταν ακόμα στον ουρανό, το «σοβαρό κοινό» δεν μπορούσε παρά να ακούει με δυσπιστία τα νέα για την ύπαρξη μιας μυστικής αδελφότητας. Αυτός ο νεαρός, ο Rossetti, μήπως δεν ήταν γιος ενός πρόσφυγα, ενός παλιού καρμπονάρου που ξέφυγε την τελευταία στιγμή από την αστυνομία του Βασιλιά της Νεάπολης μεταμφιεσμένος σε εγγλέζο ναύτη; Και πάλι όμως, είναι δύσκολο να εννοήσουμε γιατί ο πίνακας του Everett Millais Ο Χριστός στο σπίτι των γονιών του (πιο γνωστός με τον τίτλο Το ξυλουργείο) προκάλεσε σκάνδαλο.
Οι Times έγραψαν: «Ο συνδυασμός της Αγίας Οικογένειας με ένα χυδαίο καθημερινό ξυλουργείο, χωρίς μάλιστα να παραλείπεται η βρώμα, η αθλιότητα και η αρρώστια –όλα αυτά δοσμένα με μια βδελυρή διαύγεια– είναι πράγματι αηδιαστικός». Ο Dickens ήταν συνήθως λιγότερο στενόμυαλος, αλλά τώρα έχανε τα λόγια του: «Ένα κοκκινομάλλικο παλιόπαιδο που μοιάζει να έχει πληγωθεί σ’ ένα καβγά με τους πιτσιρικάδες της γειτονιάς παριστάνει το Χριστό – ως Παναγία εμφανίζεται μια γυναίκα που θα μπορούσαμε να τη συναντήσουμε μόνο στα χειρότερα καμπαρέ του Παρισιού ή στα πιο ύποπτα καταγώγια (ginshops) της Βρετανίας».

Οπτασία της Κομμούνας

Το καλοκαίρι του 1871, ο W.M. ταξίδευε στις ερημιές της Ισλανδίας – καβάλα στο πόνυ του. Είχε ακόμα στο νου του τις εικόνες της τελευταίας εκείνης άνοιξης. Γράφει: «Οι μυτεροί βράχοι στην άκρη του οροπεδίου από λάβα μοιάζουν μ’ ένα μισογκρεμισμένο παρισινό οδόφραγμα».

Ο τυμβωρύχος

Όταν ήταν έτοιμοι να θάψουν το κορμί της Lizzie Siddal, ο Rossetti με μια θεατρική χειρονομία πέταξε μέσα στο φέρετρο το χοντρό τετράδιο με τα ποιήματά του.
Εφτά χρόνια μετά, ο Rossetti είχε απογοητευτεί απ’ τη ζωγραφική του. Αποφάσισε ότι οι επερχόμενες γενεές θα έπρεπε να τον θυμούνται μονάχα σαν ποιητή. Χρειάζονταν τα παλιά ποιήματά του.
Δεν άντεχε να είναι μπροστά. Ανάθεσε την υπόθεση στο φίλο του Χ. Η εκταφή έγινε ένα γκρίζο, φθινοπωρινό πρωινό. Το σώμα της Lizzie ήταν «σχεδόν αναλλοίωτο». Μερικές σελίδες είχαν καταστραφεί από την υγρασία αλλά τα περισσότερα ποιήματα μπορούσαν να διαβαστούν.
Ο Rossetti πίστευε πάντα ότι δέχονταν μυστικά μηνύματα από το πνεύμα της Lizzie. Είχε προσπαθήσει να πείσει τον εαυτό του ότι εκείνη ήταν σύμφωνη. Αργότερα, ενώ ο νους του βυθίζονταν στην τρέλα και στα ναρκωτικά, την έβλεπε μπρος του να τον κατηγορεί για ασέβεια.

Περί δικαιοσύνης και τάξεων

Κάποια Κυριακή, δυο εργάτες της Σοσιαλιστικής Λίγκας που μοίραζαν προκηρύξεις πιάστηκαν για «παρεμπόδιση της κυκλοφορίας». Ο W.M. επιδίωξε και πέτυχε να συλληφθεί μια βδομάδα αργότερα, στον ίδιο τόπο και για τον ίδιο λόγο. Οι εργάτες καταδικάστηκαν σε δυο μήνες καταναγκαστικά έργα. Ο W.M. καταδικάστηκε να πληρώσει ένα σελίνι πρόστιμο.

Η κηδεία του Στέπνιακ

Πολλά χρόνια πριν, ήταν ο κόμης Σέργιος Μιχαήλοβιτς Κραβτσίνσκι, αφέντης ψυχών. Μετά έγινε ο Άνθρωπος της Στέπας, ελεύθερος. Πελώριος, δυνατός, «θύμιζε βράχο, θύμιζε ένα θεόρατο δέντρο». Ποιος ή τι θα μπορούσε να τον βάλει κάτω; Στις 23 του Δεκέμβρη του 1895, το Σεργκέι Στέπνιακ, 43 χρονών, τον πάτησε το τρένο. Ατύχημα, αυτοχτονία, δολοφονία;
Στην κηδεία του, έγραψαν οι Times, «είδαμε τη μεγαλύτερη συγκέντρωση σοσιαλιστών, μηδενιστών, αναρχικών και παράνομων από κάθε γωνιά της Ευρώπης». Οι ρωσοεβραίοι πορεύτηκαν πένθιμα με σημαία πορφυρή και μαύρη, οι γερμανοί κομμουνιστές μ’ ένα τεράστιο στεφάνι «In Namen des Communistischen». Στο βήμα ανέβηκαν πολλοί: ο Βολχόφσκι μίλησε στα ρώσικα, ο Μαλατέστα στα ιταλικά, ένας ράφτης απ’ το Ηστ-Εντ στα γίντις, ο Βερτζμίτσκι στα πολωνέζικα, η Keir Hardie στα σκοτσέζικα, η Ελεονόρα Μαρξ «στο όνομα των γυναικών». Ο W.M. είπε μονάχα δυο κουβέντες, ήρεμα. Όμως μετά, όταν κάποιος Φαβιανός άφησε να εννοηθεί πως ο νεκρός τελευταία καλόβλεπε τις ιδέες της Εταιρείας τους, ο W.M. άρχισε να φωνάζει: «Ψέματα, ψέματα! Πώς τολμάτε να λέτε πως ο Στέπνιακ σκέφτηκε, έστω για μια στιγμή, να πάψει να είναι επαναστάτης;».

buccaneer’s gambit

Αποσπάσματα για μια βιογραφία του William Morris
Εικόνες μιας ζωής
buccaneer’s gambit

Και μια υποσημείωση

ΜΠΟΡΕΙ ΑΡΑΓΕ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ «ΔΙΚΑΙΟ ΕΜΠΟΡΙΟ»;
Κι αν δεν μπορεί, τι εναλλακτική έχουμε πέρα απ’ το να σταυρώνουμε τα χέρια και να κλαίμε τη μοίρα μας;

Σύμφωνα με το Altromercato «το δίκαιο και αλληλέγγυο εμπόριο είναι μια εναλλακτική προσέγγιση της εμπορικής δραστηριότητας, μια νέα μορφή εμπορικής συνεργασίας βασισμένη στο διάλογο, τη διαφάνεια και το σεβασμό».
www.fairtrade.gr
Με μια πιο κριτική στάση, ο Σπόρος εστιάζει σε συγκεκριμένες πρωτοβουλίες αλληλεγγύης, υπενθυμίζοντας ότι σήμερα «δίκαιο εμπόριο δεν μπορεί να υπάρξει».
www.sporos.org
Αυτές είναι οι μοναδικές, απ’ όσο γνωρίζουμε, προσπάθειες για εναλλακτικό εμπόριο στη χώρα μας.

Εσείς τι σκέφτεστε;

__________________________

Δείτε την αγωγή που κατατέθηκε εναντίον του Ελληνικού Δημοσίου, για το χημικό πόλεμο που έχει εξαπολύσει το τελευταίο εναντίον του πληθυσμού.