Διευκρίνηση
προς τους επισκέπτες τού Happy Few

 

 

Ορισμένοι από τους επισκέπτες τού Happy Few, που μπαίνουν στον κόπο να επικοινωνήσουν μαζί μας (και οπωσδήποτε τούς ευχαριστούμε γι' αυτό), εκφράζουν ανά διαστήματα την ενόχλησή τους για τον κατ' αυτούς "ελιτισμό" μας. Θεωρούν οτι τα θέματα που θίγουμε είναι σε μεγάλο βαθμό, αν όχι κυρίως, πολύ "θεωρητικά" ή και πολύ "κουλτουριάρικα" και οτι απέχουν πολύ από τα προβλήματα τού απλού κόσμου. Μάλιστα, δεν διστάζουν να μάς κατηγορήσουν καμμιά φορά οτι έχουν πάρει τα μυαλά μας αέρα κι οτι νομίζουμε πως κάποιοι είμαστε.

Πρόσφατα δεχτήκαμε μια τέτοια επιστολή από έναν ανώνυμο επισκέπτη μας, ο οποίος συνόψισε πολύ καλά αυτό το είδος τών μομφών με τα εξής καλοβαλμένα λόγια:

"Δεν είναι πολλές μέρες που ανακάλυψα το site αυτό και η αλήθεια είναι ότι ενθουσιάστηκα όταν διάβασα περί τίνος πρόκειται στο «αυτί» κάποιου βιβλίου που διάβασα πρόσφατα. Δεν ξέρω αν το site αυτό αποτελεί έμπνευση του Dr. Dada αλλά όσο το ψάχνω διακρίνω δυστυχώς ότι ο ελιτισμός που χαρακτηρίζει, όχι πάντα εντάξει, τα κείμενα του δόκτωρα αρχίζει να χαρακτηρίζει και το όλο site. Εντάξει ρε παιδιά μας πείσατε είσαστε οι λίγοι, αυτοί που ζείτε έντονα και με πάθος και παίζετε τον Debord και τον Nietzsche στα δάχτυλα. Με μας τους υπόλοιπους κακομοίρηδες τι θα γίνει; Εδώ ο Dr. Dada κατάφερε με μια μονοκοντηλιά και με φτηνή ειρωνία να διαγράψει το δικαιωμά μας στην απεργία. Μήπως σας ενοχλεί κι εσάς το μποτιλιάρισμα όπως τον κ. Πρετεντέρη, όταν γίνονται πορείες; Αυτός βέβαια κάθεται στο αμάξι του βγάζει το mont blanc του όπως δηλώνει και δουλέυει τα βαθυστόχαστα κείμενά του: ποιον θα γλέιψει σήμερα, ποιον θα λασπώσει κτλ. Εσείς φαντάζομαι θα τελειοποιείτε τις επιδείξεις γνώσης πάνω στον Guy Debord στο αμάξι σας. Ποιές νομίζετε ήταν οι αιτίες που έκαναν κάποιους να απεργήσουν για το οχτάωρο; Δεν είναι οι ανάγκες των ανθρώπων κάθε φορά που τους κάνουν να κινητοποιούνται; Θεωρείτε ότι σήμερα με 500 ευρώ το μήνα μπορεί κάποιος να ζήσει αξιοπρεπώς; Αντε πές του αυτού για τον Apollinaire. To να δουλεύεις μέχρι τα 65 και να μην είσαι σίγουρος ότι θα πάρεις σύνταξη κατά τη γνώμη σας είναι γελοίο σαν πισίνα ολυμπιακών διαστάσεων. Έχετε βρεθεί ποτέ σε συνδικαλιστικά όργανα; Έχετε παλέψει ποτέ τα αιτήματά σας; Μέσα σε οποιαδήποτε συλλογικότητα. Θεωρείτε ότι ο κόσμος όλος λειτουργεί με τις ίδιες ταχύτητες; Ή μπορεί να πιάσει τις δικές σας; Αλλά ακόμα και όταν ο κόσμος κατεβαίνει σε απεργίες ή στους δρόμους όχι για τις δικές του διεκδικήσεις αλλά για το όφελος άλλων δεν σας έχουμε δει πουθενά. Ούτε στις εκδηλώσεις δρόμου για το κραχ στην Αργεντινή, ούτε στις πορείες για τους δολοφονηθέντες διαδηλωτές στο Γκαίτεμποργκ και στη Γένοβα, ούτε στις παραστάσεις διαμαρτυρίας στην τσέχικη πρεσβεία για την άγρια καταστολή έναντιον των διαδηλωτών στη Πράγα, ούτε στις ολονυκτίες έξω από την ισραηλινή πρεσβεία, ούτε στις πορείες για τον πόλεμο στο Ιρακ, ούτε στις εκδηλώσεις και συναυλίες για τους Ζαπατίστας, ούτε στις αντιρατσιστικές πορείες, ούτε στις εκδηλώσεις μέσα στις γειτονιές των μεταναστών, ούτε στις εκδηλώσεις στα προσφυγικά της οδού Αλεξάνδρας - ας μην πω άλλα".

Κρίνουμε λοιπόν απαραίτητο να μεταφέρουμε εδώ την απάντηση που, εκ μέρους όλων τών χαπιφιωτών, έδωσε ο webmaster μας στο συγκεκριμένο επισκέπτη μας, ελπίζοντας οτι έτσι θα γίνουν πιο κατανοητές οι προθέσεις και οι στόχοι αυτής εδώ τής προσπάθειας. Ιδού:

"Αγαπητέ Ανώνυμε,

Χαίρομαι που ανακάλυψες τι είναι η ιστοσελίδα μας χάρη στο "αυτί" ενός βιβλίου. Φαίνεται, δεν σού έφτανε να διαβάσεις την ίδια για να το ανακαλύψεις. Εν πάση περιπτώσει, πέφτεις έξω και ως προς τον δόκτορα Νταντά: ούτε το site μας αποτελεί δική του έμπνευση (αν ψάξεις στα archives θα δεις οτι εμφανίζεται πολύ-πολύ αργότερα από το ξεκίνημά μας), ούτε έχει δημοσιεύσει ποτέ κανένα δικό του βιβλίο, ούτε έχει δικό του αυτοκίνητο. Μόνο στο mont blanc ίσως να πέφτεις μέσα.

Θα μού επιτρέψεις να σού μεταφέρω εκ μέρους του την παράκληση να ξαναδιαβάσεις το συγκεκριμένο κειμενάκι του, που σε ενόχλησε. Θα δεις, ελπίζει, οτι δεν στρέφεται γενικά κατά τού απεργιακού δικαιώματος "σας" αλλά ούτε (όπως εσύ) το υποστηρίζει γενικά. Για παράδειγμα, η πρόσφατη απεργία τής συντεχνίας τών πανεπιστημιακών καθηγητών (για την οποία ο Αύγουστος Μπλανκί έλεγε οτι πρόκειται για ό,τι βρωμερότερο έχει παράγει ο πολιτισμός) τού τη δίνει κατακέφαλα και δυσκολεύεται αφάνταστα να σκαλίσει τις αιτίες της. Από την άλλη, όπως θα δεις αν ξαναδιαβάσεις το γραπτό του, είναι αλληλέγγυος με απεργίες όπως εκείνη τών ιταλών εργατών που ανέφερε.

Αυτά για τον δόκτορα. Τώρα, για τη σχέση μεταξύ τών 500 ευρώ το μήνα και τού Απολινέρ, που αναφέρεις, μπορώ να σε διαβεβαιώσω οτι ο Απολινέρ ή ο Καρλ Μαρξ ζούσαν με πολύ λιγότερα. Φυσικά δεν εννοώ οτι είναι σωστό να ζούμε με 500 ευρώ το μήνα. Είναι δυσβάσταχτο. Είναι όμως υποφερτό να ζούμε π.χ. με 3000 ευρώ το μήνα και να μη μπορούμε να σκεφτούμε κάτι πέρα από τις αθλητικές εφημερίδες ή τις αρλούμπες τού κ. Πρετεντέρη; Είναι υποφερτό να ζούμε π.χ. με 6000000000 ευρώ το μήνα και η ζωή μας να μην έχει ούτε ένα κόκκο από την έμπνευση, την περιπέτεια και τη στοχαστικότητα ανθρώπων όπως ο Απολινέρ ή ο Μαρξ; Δεν είναι υποφερτό. Είναι δυσβάσταχτο. Είναι σκανδαλώδες.

Εδώ μάλιστα, σ' αυτή την ιστοσελίδα, πιστεύουμε πως αυτό το δεύτερο είναι ακόμα πιο δυσβάσταχτο για έναν άνθρωπο από το πρώτο. Κι αυτό προσπαθούμε να πούμε, ο καθένας μας με τον τρόπο του, άλλοτε επιδέξια, άλλοτε αδέξια, άλλοτε εύστοχα κι άλλοτε άστοχα. Δεν είμαστε σουπερεντελώς απαίδευτοι με τα αιτήματα και τις συλλογικότητες, όπως συμπεραίνεις επειδή δεν μάς έχεις δει εκεί που συχνάζεις (μάς ξέρεις λοιπόν όλους κατ' όψη). Ωστόσο, διαφωνούμε με τη συνδικαλιστική οπτική τών πραγμάτων στο βαθμό που κινείται στη κυρίαρχη λογική τής "επιβίωσης" και μόνο, στη λογική και μόνο τού οτι τα 500 ευρώ το μήνα, ή οι 5 τουαλέτες για 100 ανθρώπους, είναι κάτι το δυσβάσταχτο. Όπως σού είπα παραπάνω, εμείς βλέπουμε και μια άλλη εκδοχή για το τι είναι δυσβάσταχτο για τον άνθρωπο. Εάν ο συνδικαλισμός αγωνιζόταν και γι' αυτή την άλλη εκδοχή τού τι είναι δυσβάσταχτο για τον άνθρωπο, εάν ο συνδικαλισμός υποστήριζε οτι είναι δυσβάσταχτο να ζει κανείς χωρίς ούτε ένα κόκκο έμπνευσης, περιπέτειας και στοχαστικότητας -- και αν μάλιστα έδινε αγωνιστική προτεραιότητα σε τούτην εδώ την εκδοχή --, τότε δεν θα είχαμε αντίρρηση να εργαστούμε σαν ταπεινοί δακτυλογράφοι σε μια τέτοια ΓΣΕΕ.

Αυτό είν' όλο. See you around.

*

Έπειτα από αυτές τις διευκρινήσεις, ελπίζουμε πως είναι κατανοητό οτι δεν είμαστε ούτε "εχθροί τού λαού" αλλά ούτε και διατεθειμένοι να το παίξουμε "φίλοι τού λαού". Δεν θεωρούμε ούτε επιθυμητό αλλά ούτε και καλό να διαφωτίσουμε κανέναν` πολύ δε λιγότερο να αναλάβουμε αυτόκλητα την "προστασία" τού λαού, στον οποίον άλλωστε ανήκουμε κι εμείς. Οι προθέσεις μας είναι πολύ πιο ταπεινές: μάς αρκεί να μιλήσουμε, όπως μπορούμε, για την ανάγκη μας ν' αποκτήσει η ζωή έστω ένα κόκκο έμπνευσης, περιπέτειας και στοχαστικότητας. Κι όποιος το καταλαβαίνει.

Happyfew