Δυό λογάκια φιλικά
προς τις φοιτήτριες και τους φοιτητές
Χαμός μαθαίνω στην πατρίδα και σας ρωτώ:
Γιατί ρε σεις δεν κατεβαίνετε στις διαδηλώσεις και τις καταλήψεις σας μαζί με τις μανάδες, τους πατεράδες, τους θειούς και τις θειές, τ' αδέρφια, τα ξαδέρφια και τα μικρανήψια σας;
Δεν θέλουνε αυτοί; Δε γουστάρετε εσείς; Ή μήπως έχει διαφύγει αμφοτέρων ότι το ζήτημα που σας κινητοποιεί, δηλαδή η Παιδεία σαν ΣΧΕΣΗ ΜΕΤΑΔΟΣΗΣ κι όχι σαν αντικείμενο δεξιών ή αριστερών γραφειοκρατικών χειρισμών, δεν είναι απλά φοιτητικό; Το έχετε κουβεντιάσει σοβαρά μαζί τους; Έχετε ακούσει τις γνώμες τους; Τους έχετε ζητήσει βοήθεια και συμπαράσταση; Ή είστε ακόμα στις εφηβικές τσακωμάρες μαζί τους;
Ειλικρινά και πολύ σοβαρά, καημό το έχω εδώ και δεκαετίες. Να δω μια κινητοποίηση φοιτητική να σπάει στην πράξη (όχι στα λόγια μόνο, που είναι μεν καλά μα ως γνωστόν «ο Μανώλης με τα λόγια, χτίζει ανώγεια και κατώγεια») τα στενά όρια του φοιτητόκοσμου και ν' ανοίγεται σε όλη την κοινωνία! Έστω, τουλάχιστον, στους πιο άμεσα ενδιαφερόμενους, όχι για λόγους απλά επαγγελματικοσυντεχνιακούς αλλά από μια πιο αυθόρμητη, και πιο βαθιά, αγάπη κι αλληλεγγύη.
Και μη μου πείτε πως οι γονιοί κι οι θειοί σας είναι "πουρά" και «συντηρητικούρες". Please! Αυτό το πανβλακώδες επιχείρημα περί «χάσματος των γενεών», που καθώς έμαθα από έναν εκστασιασμένο δημοσιογράφο, ανέλαβε να το μακιγιάρει ο συνήθης ντόπιος Ειδικός του Τίποτα λέγοντας (άκου μπαρούφα!!!) για «οντολογικό χάσμα», τσίουουου, μου δίνει στα νεύρα! Τόσο όταν τ' ακούω από νεάζοντες - άρηδες Μάστορες της Αρλούμπας, λογοτεχνικής ή φιλοσοφικής, όσο κι άμα τ' ακούω από χείλη νεανικά, σαφώς αθωότερα αλλά κι επιρρεπή στη γοητεία των διανοημάτων της συμφοράς. Όταν τον Ιούλιο του 1981 οι νεολαίοι είχανε ξεσηκωθεί στην Αγγλία, μαζί τους βρέθηκαν όπως μπορούσανε και τα «πουρά": κάτι μανάδες π.χ. κατεβάζανε ταπεράκια (δεν είναι μόνο ελληνικό το έθιμο λοιπόν) και ταϊζανε τους διαδηλωτές, ενώ άλλα "πουρά" τους έκρυβαν όταν ήταν ανάγκη ή τους φρόντιζαν τις πληγές. Τι δηλαδή; Η κυρα-Μπέκι είναι πιο . έξαλλη από τη θεια-Μάρω; Ή μπας κι αγαπάει περισσότερο το σπλάχνο της μωρέέέέέ;
Για κοιτάχτε το λοιπόν αυτό το θεματάκι. Τι τρέχει μ' εσάς και τους γονιούς, τους θειούς και τα ξαδέρφια σας; Πού είναι όταν εσείς κατεβαίνετε στους δρόμους; Πώς είναι; Πώς είσαστε μαζί; Είσαστε πουθενά μαζί ή ο καθένας στην κοσμάρα του; Γιατί άμα δεν μπορείτε να ψήσετε τους κοντινούς σας, αυτούς που τελοσπάντων σας αγαπάνε, για το μέγα δίκιο του αγώνα σας τόσο ώστε να τον κάνουνε και δικό τους, πώς θα ψήστε τους παραπέρα, εκείνους που δεν σας ξέρουν τι ψυχάρες είσαστε, τουτέστιν την κοινωνία (ουχί σαν αφηρημένη ιδέα, αλλά σαν ανθρώπους ζωντανούς);
Ότι το μπορείτε, το ξέρω. Αν το θέλετε διακαώς κι αν το έχετε σοβαρά σκεφτεί δεν ξέρω.
